Ekki ein einasta bæn í langan tíma.
Einu sinni var sársauki í þögninni
eftir fráfall ástvinar.
Núna er það frekar þreyta,
angurværð og sinnuleysi.
Örmagna reyni ég að hvílast,
að ná áttum í djúpinu.
Ég er að byrja bænalestur að nýju,
– hljóðar íhugunarstundir.
Merkilegt að lífið heldur áfram í þögn
en gleðin á hljóðu stundunum lífgar mig við,
ég finn til, tengist sjálfum mér,
fólkinu mínu, Guði.
Sólin skín framan í mig.
Guðmundur Guðmundsson 