Húsið hans afa í Miðtúni á Selfossi varð mér guðdómlegt skjól þegar veröldin mín hrundi á unglingsárum, draumar brustu og vonir dvínuðu. Þá var móðurafi minn mér ljós Guðs, náð og blessun.
Húsið, þar sem eilífðin er
í andartaki dauðlegs manns,
sem fer með bæn til Frelsarans,
minnir mig á himinsins her
og hallir Guðs, þótt lítið sé,
þar eru heilög óska vé.
Gamla mannsins blessunar bæn
var borin fram með djúpri þökk,
á reynslustund var röddin klökk,
samt sem áður auðmjúk og væn,
því Drottinn veitir veikum styrk
þótt vegferð manns sé hál og myrk.
Afi, gamli var grafinn í vor,
ég gekk um húsið tómt og hljótt,
þá komu þessir þankar skjótt,
bráðum held ég mín hinstu spor,
en helgar bænir vara við
eitt andartak um eilífð ég bið.
Guðm. G.
Guðmundur Guðmundsson 