Þessi íhugun hefur verið mér leiðarljós á erfiðum reynslutímum. Það var kallað forsjónin hér áður fyrr, líklega til að nefna Guð ekki á nafn, af virðingu eða feimni. Forsjón er ágætt orð eins æðruleysi og treysta á æðri mátt. Þannig nálgast biðjandinn LÍFIÐ sem streymir áfram. Góð íhugun og bæn um að vona á Guð:
Von er ekki að vænta þess að hlutirnir batni í framtíðinni. Það er ekki aðalatiði í guðfræði vonarinnar. Guðfræði vonarinnar snýr að Guði einum sem er óendanlega miskunnsamur og óendanlega kraftmikill núna. Þetta er leiðbeiningin til að dýptka og efla dyggðina sem fólgin er í guðfræði vonarinnar með takmakalausi trausti til Guðs. Láttu það gerast sem á sér stað og taktu því sem heldur áfram að gerast. Taktu á móti öllu sem er. Gangtu inn í augnablikið sem á sér stað með innihaldi þess… Guðlegur kraftur er á fleygi ferð framhjá okkur hverja einustu millisekúndu tímans. Af hverju ekki að teygja sig eftir þeim með því að stöðugt að snúa aftur, sleppa og treysta á Guð?
Thomas Keating, Reflections on the Unknowable
Guðmundur Guðmundsson 